Wednesday, May 20, 2009
Reflection
I am who made a mistakes. Who sometimes cried on Monday mornings or at night in bed. I am a woman who often than not had a bad hair day. Who looked in the mirror and wondered why she couldn't just drag herself to the gym more often. I am a woman who have sometimes hated her job and questioned what reason i had to live on this planet. I am a woman sometimes just got things wrong
On the other hand, I am a woman with a million happy memories, who knew what it is to experience true love and who was ready to experience heartaches and pains. I want to live experiencing more love and happiness
In the meantime, i would just live
Tuesday, March 24, 2009
VERY INTERESTING AND THOUGHT PROVOKING
One day all the employees reached the office and they saw a big advice
on the door on which it was written:
"Yesterday the person who has been hindering your growth in this company
passed away. We invite you to join the funeral in the room that has been
prepared in the gym".
In the beginning, they all got sad for the death of one of their
colleagues, but after a while they started getting curious to know who
was that man who hindered the growth of his colleagues and the company
itself.
The excitement in the gym was such that security agents were ordered to
control the crowd within the room.
The more people reached the coffin, the more the excitement heated up.
Everyone thought: "Who is this guy who was hindering my progress? Well,
at least he died!".
One by one the thrilled employees got closer to the coffin, and when
they looked inside it they suddenly became speechless. They stood nearby
the coffin, shocked and in silence, as if someone had touched the
deepest part of their soul.
There was a mirror inside the coffin: everyone who looked inside it
could see himself.
There was also a sign next to the mirror that said:
"There is only one person who is capable to set limits to your growth:
it is YOU.
You are the only person who can revolutionize your life. You are the
only person who can influence your happiness, your realization and your
success. You are the only person who can help yourself.
Your life does not change when your boss changes, when your friends
change, when your parents change, when your partner changes, when your
company changes. Your life changes when YOU change, when you go beyond
your limiting beliefs, when you realize that you are the only one
responsible for your life.
"The most important relationship you can have, is the one you have with
yourself"
Examine yourself, watch yourself. Don't be afraid of difficulties,
impossibilities and losses: be a winner, build yourself and your
reality.
The world is like a mirror: it gives back to anyone the reflection of
the thoughts in which one has strongly believed.
The world and your reality are like mirrors laying in a coffin, which
show to any individual the death of his divine capability to imagine and
create his happiness and his success.
It's the way you face Life that makes the difference
on the door on which it was written:
"Yesterday the person who has been hindering your growth in this company
passed away. We invite you to join the funeral in the room that has been
prepared in the gym".
In the beginning, they all got sad for the death of one of their
colleagues, but after a while they started getting curious to know who
was that man who hindered the growth of his colleagues and the company
itself.
The excitement in the gym was such that security agents were ordered to
control the crowd within the room.
The more people reached the coffin, the more the excitement heated up.
Everyone thought: "Who is this guy who was hindering my progress? Well,
at least he died!".
One by one the thrilled employees got closer to the coffin, and when
they looked inside it they suddenly became speechless. They stood nearby
the coffin, shocked and in silence, as if someone had touched the
deepest part of their soul.
There was a mirror inside the coffin: everyone who looked inside it
could see himself.
There was also a sign next to the mirror that said:
"There is only one person who is capable to set limits to your growth:
it is YOU.
You are the only person who can revolutionize your life. You are the
only person who can influence your happiness, your realization and your
success. You are the only person who can help yourself.
Your life does not change when your boss changes, when your friends
change, when your parents change, when your partner changes, when your
company changes. Your life changes when YOU change, when you go beyond
your limiting beliefs, when you realize that you are the only one
responsible for your life.
"The most important relationship you can have, is the one you have with
yourself"
Examine yourself, watch yourself. Don't be afraid of difficulties,
impossibilities and losses: be a winner, build yourself and your
reality.
The world is like a mirror: it gives back to anyone the reflection of
the thoughts in which one has strongly believed.
The world and your reality are like mirrors laying in a coffin, which
show to any individual the death of his divine capability to imagine and
create his happiness and his success.
It's the way you face Life that makes the difference
Friday, March 20, 2009
Few of Internet terms for Pinoys
Mga terminong pang internet na dapat na sumikat, katulad ni Kuya Bodjie.
Thumbnailgenic - Maganda lang pag sa thumbnail
e.g. "Ay pakshet. Kala ko kamukha ni Angel. Thumbnailgenic lang pala!"
Googulo - taong lahat ng alam e galing lang sa nahanap nya sa google. Pag walang internet, wag mo na syang kausapin dahil puro "cannot connect" lang mapapala mo.
e.g. "Wag mo na tanungin si Kat tungkol sa assignment. Googulo lang yun eh."
FaceBuhok - Facebook profile pic na puro buhok lang ang makikita mo kasi saksakan ng pangit ng mukha
e.g. "Astig girlfriend mo ah, facebuhok. Pakamatay ka na lang."
Friendster - Lalaking kaibigan na akala mo friend, yun pala eh sister.
e.g. "Dati, kasama pa namin sya nagoovernight. Taena, kung alam ko lang na friendster yun..."
Multi-ply - Babaeng sobrang kapal magmakeup, parang may limang patong ng foundation ang mukha
e.g. "Wow, you look beautiful. Do you have multi-ply?"
Dixiechicks - opposite ng chicksilog. Tibong nagpapanggap na lalaki para makahookup.
e.g. "Si pareng arnold pala, dixiechicks."
Testimonyo - Mga taong parang dimonyo kung manghingi ng testimonial. Di ka tatantanan hanggat di ka bumibigay sa gusto nya
e.g. "Dear lord, sana po kunin nyo na lahat ng testimonyo dito sa mundo"
Streaming - Ihi lang sandali.
e.g. "Wait lang bro, streaming muna."
Download - Pagtae.
e.g. "Natagalan ako kasi yung streaming ko, naging download."
Torrent - Matinding pagtatae
e.g. "Kumain pala ako ng panis na ube. Mukhang mapapatorrent ako nito mamaya.
Source:http://redkinoko.blogspot.com/2009/03/some-internet-terms-for-filipinos.html
Thumbnailgenic - Maganda lang pag sa thumbnail
e.g. "Ay pakshet. Kala ko kamukha ni Angel. Thumbnailgenic lang pala!"
Googulo - taong lahat ng alam e galing lang sa nahanap nya sa google. Pag walang internet, wag mo na syang kausapin dahil puro "cannot connect" lang mapapala mo.
e.g. "Wag mo na tanungin si Kat tungkol sa assignment. Googulo lang yun eh."
FaceBuhok - Facebook profile pic na puro buhok lang ang makikita mo kasi saksakan ng pangit ng mukha
e.g. "Astig girlfriend mo ah, facebuhok. Pakamatay ka na lang."
Friendster - Lalaking kaibigan na akala mo friend, yun pala eh sister.
e.g. "Dati, kasama pa namin sya nagoovernight. Taena, kung alam ko lang na friendster yun..."
Multi-ply - Babaeng sobrang kapal magmakeup, parang may limang patong ng foundation ang mukha
e.g. "Wow, you look beautiful. Do you have multi-ply?"
Dixiechicks - opposite ng chicksilog. Tibong nagpapanggap na lalaki para makahookup.
e.g. "Si pareng arnold pala, dixiechicks."
Testimonyo - Mga taong parang dimonyo kung manghingi ng testimonial. Di ka tatantanan hanggat di ka bumibigay sa gusto nya
e.g. "Dear lord, sana po kunin nyo na lahat ng testimonyo dito sa mundo"
Streaming - Ihi lang sandali.
e.g. "Wait lang bro, streaming muna."
Download - Pagtae.
e.g. "Natagalan ako kasi yung streaming ko, naging download."
Torrent - Matinding pagtatae
e.g. "Kumain pala ako ng panis na ube. Mukhang mapapatorrent ako nito mamaya.
Source:http://redkinoko.blogspot.com/2009/03/some-internet-terms-for-filipinos.html
Monday, March 16, 2009
Si Tatay...: an Essay-Writing Contest Winner
Paki-share na lang po. Para sa mga Tatay; sa mga taong Tatay na; sa mga taong may Tatay pa; sa mga taong wala ng Tatay; sa mga na Nanay pero Tatay pala..... at para sa ating lahat na nagmamahal sa ating mga Tatay.
It's a good and warm and heartbreaking story.
Subject: Si Tatay...: an Essay-Writing Contest Winner
1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si
Ninoy Aquino at anim na taon bago ang EDSA uprising.
Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking krisis sa
langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar
sa piso at 48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas.
Ito rin ang taong unang pumunta
ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.
Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker.
Malaki ang pangangailangan ng bansang pupuntahan ni
Tatay sa mga katulad niya. Sabi ng Nanay mahirap daw
ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang
bansa ng economic depression na galing sa Europa at
Amerika. Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa't
dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na naman
siyang bibig na pakakainin.
Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis
kaming magkahiwalay ng tatay ninyo para magkaroon tayo
ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas galing sa
hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila.
Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit
pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan ang
pattern ng buhay ng tatay ko.
Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko
unang narinig ang mga salitang Operation: Desert Storm
at Third Anti-Christ. Nandoon din si Tatay. Isang
beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon
niyang pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman
daw ang lagay niya. May tirahan naman daw sila at
husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman daw
sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas
dahil hindi naman daw sila kasali sa awayan ng
dalawang bansa at ng pakialamerong Amerika. Iyon naman
pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na
lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na
dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong
Operation: Wolf sa SM City. Nang mahawi ang mga usok
ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay
nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa
arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport
papuntang Middle East . Ikaw ba naman ang magkaroon ng
pinag-aaral na nurse, isang semin aris ta at tatlo pa sa
elementarya. Kailangang kumayod, kailangang kumita.
Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay
naming magkakapatid, lalo na sa akin. Wala siya nang
una akong magtalumpati sa entablado. Wala din siya
nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala
siya nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang
inasar ako nito habang binibigay ko ang libreng
plastic na singsing na galing sa cheese curls sa
kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong
magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa
kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya na
contestant sa Student Canteen at ako naman para
sabitan niya ng medalya para sa mga math competition
na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto
ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng
katulad kong nagbibinata- -ang magpatuli. Wala rin siya
para turuan akong maglanggas. Wala siya nang
kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong
pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko
siya ng mga kopya para maipagmalaki sa kanyang
pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak
dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin
siya nang sumubok akong manigarilyo at itapon ito
pagkatapos ng dalawang hithit pa lang.
Wala siya, wala siya parati.
Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming
magkakapatid ang oras naming sa labas ng bahay at sa
eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang
Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng
seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili
nang kina-career at ako naman ay natutuon sa aking
pagsusulat.
Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko,
ang pagdating ng Tatay at sabihing ito na ang huli
niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa abroad.
Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi
ng doktor ay overfatigue lang daw at kailangan niyang
magpahinga. Pagkaraan nang ilang buwan, na-diagnose na
may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na
ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor
kung nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na
bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa ulo at isang
"hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.
Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa
utak ay ganun din kabilis na binawi sa amin ng Diyos
ang Tatay. Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang
mapayapa itong nakahimlay noong
burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung
tutuusin, hindi ko kilala ang taong ito. Siya ang
tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa kanya.
Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang
timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na
paborito ko, kung San Miguel o Purefoods ba ang team
niya sa PBA--isang malaking EWAN lang ang maisasagot
ko sa iyo. Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay.
Kapag nandito naman siya para magbakasyon, mas
malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga
papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang
tumigil na siya sa pagtatrabaho, ako naman ang abala
sa mga reports, periodical examinations at mga
research works. Nang nasa ospital na siya, kahit
makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos
hindi na siya maintindihang magsalita dulot ng
chemotherapy.
Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong
dumating na ang seaman na tatay ng boss ko, pilit ko
siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding buong
kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na
nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery.
Kailangan niyang makabili ng
ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng
tatay niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko
ang matalik kong kaibigan habang binubuhos niya sa
akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya
na malupit sa kanila nang mahabang panahon at
ipinagpalit sila sa ibang babae. Sa tingin ko lang,
"Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi
iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung
kanino ako kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din
sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan niya ng
pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila
nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang
alam kay Tatay.
Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil
masyadong maaga ang paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto
kong sisihin ang Pilipinas dahil napakahirap ng buhay
dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang- bansa
para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na
lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko
tulad ko rin sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam
Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang tatlong
taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon.
Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di
kaya'y naturuan niya akong mag-bike. (Beinte anyos na
ko nang matuto mag-bike).
Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin
ng kahit ano tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng
larawan kung maaari. Bigla tuloy akong nalito. Hindi
ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko.
Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si
Tatay. Isang bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa
ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang may larawan
ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw,
construction boots at may hawak na drill at kasama
niyang nakangiti ang mga kapwa niyang
Pilipino with matching background na disyerto. O kaya
ang larawan nilang magkakababayan habang pinagdiriwang
nila ang New Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog and
Lupang Hinirang. Ang drama no?
Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang
Tatay. Na natutulog siya at ipinaghehele ng mga
Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga
remembrance ng Tatay na mga dull na landmines.
Adventure naman ang dating nito.
Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay
sa pagbibigay ng pangangailangan namin. Hindi kami
sumasala sa pagkain, may magagandang damit, maayos na
tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good
provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang
"Haaaaaay!" ang ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.
O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang
kini-chemotherapy siya. Ikwento ko din kaya na naging
mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na inoperahan
siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya.
Na nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang
linggo, agad siyang namatay. Tragic naman ang approach
ko nito.
Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong
galit na galit sa mundo ang anak dahil hindi ito
nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng kanilang
tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka,
hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay
Tatay.
Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang
alaala namin kay Tatay. Apat na taon ako noon. Malinaw
na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari. Kadarating
lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon
ng simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga
kumpare niya nang tumayo siya at binuhat ako mula sa
kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong matchbox na
pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha
siya ng beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay
kinandong niya ako at buong pagmamalaki na ibinida sa
mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa local na
Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang
aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo
ko at matatas na ako magsalita at madali raw akong
matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong
niya. Mistula siyang bagong dating na hari na
suot-suot ang kanyang korona. Ako ang kanyang korona.
Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng
panghihinayang ko sa mga taong kailangan niyang
magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong
kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na
lang ang isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasahan ko
muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon. Baka
mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak
kong picture. Picture ng isang paslit na may hawak na
bote ng beer habang kandong ng tatay na kitang-kita
ang kasiyahan sa mukha.
It's a good and warm and heartbreaking story.
Subject: Si Tatay...: an Essay-Writing Contest Winner
1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay si
Ninoy Aquino at anim na taon bago ang EDSA uprising.
Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking krisis sa
langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar
sa piso at 48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas.
Ito rin ang taong unang pumunta
ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.
Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker.
Malaki ang pangangailangan ng bansang pupuntahan ni
Tatay sa mga katulad niya. Sabi ng Nanay mahirap daw
ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang
bansa ng economic depression na galing sa Europa at
Amerika. Kaya minabuti ng Tatay na mag-abroad. Anupa't
dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na naman
siyang bibig na pakakainin.
Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis
kaming magkahiwalay ng tatay ninyo para magkaroon tayo
ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas galing sa
hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila.
Uuwi kada dalawang taon, tapos aalis na ulit
pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan ang
pattern ng buhay ng tatay ko.
Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko
unang narinig ang mga salitang Operation: Desert Storm
at Third Anti-Christ. Nandoon din si Tatay. Isang
beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon
niyang pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman
daw ang lagay niya. May tirahan naman daw sila at
husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman daw
sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas
dahil hindi naman daw sila kasali sa awayan ng
dalawang bansa at ng pakialamerong Amerika. Iyon naman
pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na
lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na
dumadaan habang nakikipagbarilan ako sa larong
Operation: Wolf sa SM City. Nang mahawi ang mga usok
ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay
nakita ko na naman ang aking sarili na nakasakay sa
arkiladong dyip para ihatid ang Tatay sa Airport
papuntang Middle East . Ikaw ba naman ang magkaroon ng
pinag-aaral na nurse, isang semin aris ta at tatlo pa sa
elementarya. Kailangang kumayod, kailangang kumita.
Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay
naming magkakapatid, lalo na sa akin. Wala siya nang
una akong magtalumpati sa entablado. Wala din siya
nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala
siya nang una akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang
inasar ako nito habang binibigay ko ang libreng
plastic na singsing na galing sa cheese curls sa
kaklase kong babae. Wala din siya para turuan akong
magbasketbol tulad ng ginagawa ng mga kapitbahay ko sa
kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya na
contestant sa Student Canteen at ako naman para
sabitan niya ng medalya para sa mga math competition
na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako sa punto
ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng
katulad kong nagbibinata- -ang magpatuli. Wala rin siya
para turuan akong maglanggas. Wala siya nang
kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong
pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko
siya ng mga kopya para maipagmalaki sa kanyang
pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng alak
dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin
siya nang sumubok akong manigarilyo at itapon ito
pagkatapos ng dalawang hithit pa lang.
Wala siya, wala siya parati.
Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming
magkakapatid ang oras naming sa labas ng bahay at sa
eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang
Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng
seminaryo, ang dalawa kong kapatid ay may mga sarili
nang kina-career at ako naman ay natutuon sa aking
pagsusulat.
Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko,
ang pagdating ng Tatay at sabihing ito na ang huli
niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa abroad.
Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi
ng doktor ay overfatigue lang daw at kailangan niyang
magpahinga. Pagkaraan nang ilang buwan, na-diagnose na
may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na
ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor
kung nauntog ba ang Tatay o nabagsakan ng mabigat na
bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa ulo at isang
"hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.
Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa
utak ay ganun din kabilis na binawi sa amin ng Diyos
ang Tatay. Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang
mapayapa itong nakahimlay noong
burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung
tutuusin, hindi ko kilala ang taong ito. Siya ang
tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa kanya.
Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang
timpla ng kape, kung allergic ba siya sa hipon na
paborito ko, kung San Miguel o Purefoods ba ang team
niya sa PBA--isang malaking EWAN lang ang maisasagot
ko sa iyo. Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay.
Kapag nandito naman siya para magbakasyon, mas
malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga
papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang
tumigil na siya sa pagtatrabaho, ako naman ang abala
sa mga reports, periodical examinations at mga
research works. Nang nasa ospital na siya, kahit
makipagkuwentuhan ay mahirap nang gawin dahil halos
hindi na siya maintindihang magsalita dulot ng
chemotherapy.
Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong
dumating na ang seaman na tatay ng boss ko, pilit ko
siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding buong
kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na
nagmamadali dahil baka masaraduhan na siya ng grocery.
Kailangan niyang makabili ng
ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng
tatay niyang na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko
ang matalik kong kaibigan habang binubuhos niya sa
akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya
na malupit sa kanila nang mahabang panahon at
ipinagpalit sila sa ibang babae. Sa tingin ko lang,
"Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi
iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung
kanino ako kampi, kami pa ang mag-away. Minsan din
sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan niya ng
pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila
nagtatanong kung bakit ako ganun. Wala naman silang
alam kay Tatay.
Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil
masyadong maaga ang paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto
kong sisihin ang Pilipinas dahil napakahirap ng buhay
dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang- bansa
para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na
lang sa mga nagpipiket na mga migrante dahil alam ko
tulad ko rin sila. Kadalasan rin sinisisi ko si Saddam
Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang tatlong
taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon.
Nakalaro ko man lang sana ang Tatay ng basketbol o di
kaya'y naturuan niya akong mag-bike. (Beinte anyos na
ko nang matuto mag-bike).
Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin
ng kahit ano tungkol sa aming mga tatay, samahan pa ng
larawan kung maaari. Bigla tuloy akong nalito. Hindi
ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko.
Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si
Tatay. Isang bagong bayani. Nag-aambag ng malaki sa
ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang may larawan
ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw,
construction boots at may hawak na drill at kasama
niyang nakangiti ang mga kapwa niyang
Pilipino with matching background na disyerto. O kaya
ang larawan nilang magkakababayan habang pinagdiriwang
nila ang New Year at nag-iiyakan dahil tinutugtog and
Lupang Hinirang. Ang drama no?
Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang
Tatay. Na natutulog siya at ipinaghehele ng mga
Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga
remembrance ng Tatay na mga dull na landmines.
Adventure naman ang dating nito.
Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay
sa pagbibigay ng pangangailangan namin. Hindi kami
sumasala sa pagkain, may magagandang damit, maayos na
tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good
provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang
"Haaaaaay!" ang ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.
O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang
kini-chemotherapy siya. Ikwento ko din kaya na naging
mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na inoperahan
siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya.
Na nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang
linggo, agad siyang namatay. Tragic naman ang approach
ko nito.
Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong
galit na galit sa mundo ang anak dahil hindi ito
nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng kanilang
tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka,
hindi naman totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay
Tatay.
Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang
alaala namin kay Tatay. Apat na taon ako noon. Malinaw
na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari. Kadarating
lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon
ng simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga
kumpare niya nang tumayo siya at binuhat ako mula sa
kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong matchbox na
pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha
siya ng beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay
kinandong niya ako at buong pagmamalaki na ibinida sa
mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa local na
Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang
aking kaliwang tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo
ko at matatas na ako magsalita at madali raw akong
matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong
niya. Mistula siyang bagong dating na hari na
suot-suot ang kanyang korona. Ako ang kanyang korona.
Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng
panghihinayang ko sa mga taong kailangan niyang
magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong
kasama ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na
lang ang isusulat ko. Bago ang lahat, pupunasahan ko
muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon. Baka
mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak
kong picture. Picture ng isang paslit na may hawak na
bote ng beer habang kandong ng tatay na kitang-kita
ang kasiyahan sa mukha.
2009 Horoscope and it's accurate!
ARIES - The Aggressive
Outgoing. Lovable. Spontaneous. Not one to mess with. Funny. Excellent kisser EXTREMELY adorable. Loves relationships, and family is very important to an aries. Aries are known for being generous and giving. Addictive. Loud. Always has the need to be 'Right'. Aries will argue to prove their point for hours and hours. Aries are some of the most wonderful people in the world.
TAURUS - The Tramp
Aggressive. Loves being in long relationships. Likes to give a good fight. Fight for what they want. Can be annoying at times, but for the love of attention. Extremely outgoing. Loves to help people in times of need. Good kisser. Good personality. Stubborn. A caring person. They can be self centered and if they want something they will do anything to get it. They love to sleep and can be lazy. One of a kind. Not one to mess with. Are the most attractive people on earth!
GEMINI - The Twin
Nice. Love is one of a kind. Great listeners. Very Good at confusing people... Lover not a fighter, but will still knock you out. Geminis will not take any crap from anyone. Geminis like to tell people what they should do and get offended easily. They are great at losing things and are forgetful. Geminis can be very sarcastic and childish at times and are very nosey. Trustworthy. Always happy. VERY Loud. Talkative. Outgoing. VERY FORGIVING. Loves to make out. Has a beautiful smile. Generous. Strong. THE MOST IRRESISTIBLE.
CANCER - The Beauty
MOST AMAZING KISSER. Very high appeal. A Cancer's Love is one of a kind. Very romantic. Most caring person you will ever meet in your life. Entirely creative Person, most are artists and insane, respectfully speaking. They perfected sex and do it often. Extremely random. An Ultimate Freak. Extremely funny and is usually the life of the party. Most Cancers will take you under their wing and into their hearts where you will remain forever. Cancers make love with a passion beyond compare. Spontaneous. Not a Fighter, But will kick your ass good if it comes down to it.
cid:008b01c90cb9$c4733f20$0b00a8c0@ACERSA803
LEO - The Lion
Great talker. Attractive and passionate. Laid back. Usually happy but when unhappy tend to be grouchy and childish. A Leo's problem becomes everyone's problem. Most Leos are very predictable and tend to be monotonous. Knows how to have fun. Is really good at almost anything. Great kisser. Very predictable. Outgoing. Down to earth. Addictive. Attractive. Loud. Loves being in long relationships. Talkative. Not one to mess with. Rare to find. Good when found. 7 years of bad luck if you do not forward.
VIRGO - The One that Waits
Dominant in relationships. Someone loves them right now. Always wants the last word. Caring. Smart. Loud. Loyal. Easy to talk to. Everything you ever wanted. Easy to please. A pushover. Loves to gamble and take chances. Needs to have the last say in everything. They think they know everything and usually do. Respectful to others but you will quickly lose their respect if you do something untrustworthy towards them and never regain respect. They do not forgive and never forget. The one and only
LIBRA - The Lame One
Nice to everyone they meet. Their Love is one of a kind. Silly, fun and sweet. Have own unique appeal. Most caring person you will ever meet! However, not the kind of person you want to mess with... you might end up crying. Libras can cause as much havoc as they can prevent. Faithful friends to the end. Can hold a grudge for years. Libras are someone you want on your side. Usually great at sports and are extreme sports fanatics. Kinda dumb at times.
SCORPIO - The Addict
EXTREMELY adorable. Loves to joke. Very Good sense of humor. Will try almost anything once. Loves to be pampered. Energetic. Predictable. GREAT kisser. Always get what they want. Attractive. Loves being in long relationships. Talkative. Loves to party but at times to the extreme. Loves the smell and feel of money and is good at making it but just as good at spending it! Very protective over loved ones. HARD workers. Can be a good friend but if is disrespected by a friend, the friendship will end. Romantic. Caring.
cid:008e01c90cb9$c4733f20$0b00a8c0@ACERSA803
SAGITTARIUS - The Promiscuous One
Spontaneous. High appeal. Rare to find. Great when found. Loves being in long relationships. So much love to give. A loner most of the time. Loses patience easily and will not take crap. If in a bad mood stay FAR away. Gets offended easily and remembers the offense forever. Loves deeply but at times will not show it, feels it is a sign of weakness. Has many fears but will not show it. VERY private person. Defends loved ones will all their abilities. Can be childish often. Not one to mess with. Very pretty. Very romantic. Nice to everyone they meet. Their Love is one of a kind. Silly, fun and sweet. Have own unique appeal. Most caring person you will ever meet! Amazing in bed..!!! Not the kind of person you want to mess with- you might end up crying.
CAPRICORN - The Passionate Lover
Love to bust. Nice. Sassy. Intelligent. Sexy. Grouchy at times and annoying to some. Lazy and love to take it easy. But when they find a job or something they like to do they put their all into it. Proud, understanding and sweet.
Irresistible. Loves being in long relationships. Great talker. Always gets what he or she wants. Cool. Loves to win against other signs especially Gemini's in sports. Likes to cook but would rather go out to eat at good restaurants.
Extremely fun. Loves to joke. Smart.
AQUARIUS - Does It In The Water
Trustworthy. Attractive. Great kisser. One of a kind, loves being in long-term relationships. Can be clumsy at times but tries hard. Will take on any project. Proud of themselves in whatever they do. Messy and unorganized. Procrastinators. Great lovers, when they're not sleeping. Extreme thinkers. Loves their pets usually more then their familiy. Can be VERY irritating to others when they try to explain or tell a story. Unpredictable. Will exceed your expectations. Not a Fighter but will Knock your lights out.
PISCES - The Partner for Life
Caring and kind. Smart. Center of attention. Messy at times and irresponsible! Smart but lazy. High appeal. Has the last word. Good to find, hard to keep. Passionate, wonderful lovers. Fun to be around. Too trusting at times and gets hurt easily. Lover of animals. VERY caring, make wonderful nurses or doctors. They always try to do the right thing sometimes get the short end of the stick. They sometimes get used by others and hurt because of their trusting. Extremely weird but in a good way. Good Sense of Humor!!! Thoughtful. Always gets what he or she wants. Loves to joke. Very popular. Silly, fun and sweet. Good friend to other but need to be choosy on who they allow their friends to be.
Quotable quotes - By Bob Ong
1. "Kung hindi mo mahal ang isang tao,
wag ka nang magpakita ng motibo para mahalin ka nya."
2. "Huwag mong bitawan ang bagay na hindi mo kayang makitang hawak ng iba."
3. "Huwag mong hawakan kung alam mong bibitawan mo lang."
4. "Huwag na huwag ka hahawak kapag alam mong may hawak ka na."
5. "Parang elevator lang yan eh, bakit mo pagsisiksikan ung sarili mo kung walang pwesto para sayo.
Eh meron naman hagdan, ayaw mo lang pansinin."
Sabi naman ni Juan tamad, "Babalik at babalik parin ang elevator, kaya mas maganda na maghintay ka nalang."
6. "Kung maghihintay ka nang lalandi sayo,
walang mangyayari sa buhay mo. Dapat lumandi ka din."
7. "Pag may mahal ka at ayaw sayo, hayaan mo.
Malay mo sa mga susunod na araw ayaw mo na din sa kanya, naunahan ka lang."
8. "Hiwalayan na kung di ka na masaya.
Walang gamot sa tanga kundi pagkukusa."
9. "Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo.
Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka.. Kaya quits lang."
10. "Kung dalawa ang mahal mo, piliin mo yung pangalawa.
Kasi hindi ka naman magmamahal ng iba kung mahal mo talaga yung una."
11. "Hindi porke't madalas mong ka-chat, kausap sa telepono, kasama sa mga lakad o ka-text ng wantusawa eh may gusto sayo at magkakatuluyan kayo.
Meron lang talagang mga taong sadyang friendly, sweet, flirt, malandi, pa-fall o paasa."
12. "Huwag magmadali sa babae o lalaki. Tatlo, lima , sampung taon, mag-iiba ang pamantayan mo at maiisip mong hindi pala tamang pumili ng kapareha dahil lang maganda o maapel ito.
Totong mas mahalaga ang kalooban ng tao higit sa anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan nagmumukha ding pandesal, maniwala ka."
13. "Minsan kahit ikaw ang nakaschedule, kailangan mo pa rin maghintay, kasi hindi ikaw ang priority."
14. "Mahirap pumapel sa buhay ng tao. Lalo na kung hindi ikaw yung bida sa script na pinili nya."
15. "Alam mo ba kung gaano kalayo ang pagitan ng dalawang tao pag nagtalikuran na sila?
Kailangan mong libutin ang buong mundo para lang makaharap ulit ang taong tinalikuran mo."
16. “Mas mabuting mabigo sa paggawa ng isang bagay kesa magtagumpay sa paggawa ng wala.â€
17. “Hindi lahat ng kaya mong intindihin ay katotohan,
at hindi lahat ng hindi mo kayang intindihin ay kasinungalingan.â€
18. "Kung nagmahal ka ng taong di dapat at nasaktan ka, wag mong sisihin ang puso mo. Tumitibok lng yan para mag-supply ng dugo sa katawan mo.
Ngayon, kung magaling ka sa anatomy at ang sisisihin mo naman ay ang hypothalamus mo na kumokontrol ng emotions mo, mali ka pa rin! Bakit?
Utang na loob! Wag mong isisi sa body organs mo ang mga sama ng loob mo sa buhay!
Tandaan mo: magiging masaya ka lang kung matututo kang tanggapin na hindi ang puso, utak, atay o bituka mo ang may kasalanan sa lahat ng nangyari sayo,
kundi IKAW mismo!"
wag ka nang magpakita ng motibo para mahalin ka nya."
2. "Huwag mong bitawan ang bagay na hindi mo kayang makitang hawak ng iba."
3. "Huwag mong hawakan kung alam mong bibitawan mo lang."
4. "Huwag na huwag ka hahawak kapag alam mong may hawak ka na."
5. "Parang elevator lang yan eh, bakit mo pagsisiksikan ung sarili mo kung walang pwesto para sayo.
Eh meron naman hagdan, ayaw mo lang pansinin."
Sabi naman ni Juan tamad, "Babalik at babalik parin ang elevator, kaya mas maganda na maghintay ka nalang."
6. "Kung maghihintay ka nang lalandi sayo,
walang mangyayari sa buhay mo. Dapat lumandi ka din."
7. "Pag may mahal ka at ayaw sayo, hayaan mo.
Malay mo sa mga susunod na araw ayaw mo na din sa kanya, naunahan ka lang."
8. "Hiwalayan na kung di ka na masaya.
Walang gamot sa tanga kundi pagkukusa."
9. "Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo.
Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka.. Kaya quits lang."
10. "Kung dalawa ang mahal mo, piliin mo yung pangalawa.
Kasi hindi ka naman magmamahal ng iba kung mahal mo talaga yung una."
11. "Hindi porke't madalas mong ka-chat, kausap sa telepono, kasama sa mga lakad o ka-text ng wantusawa eh may gusto sayo at magkakatuluyan kayo.
Meron lang talagang mga taong sadyang friendly, sweet, flirt, malandi, pa-fall o paasa."
12. "Huwag magmadali sa babae o lalaki. Tatlo, lima , sampung taon, mag-iiba ang pamantayan mo at maiisip mong hindi pala tamang pumili ng kapareha dahil lang maganda o maapel ito.
Totong mas mahalaga ang kalooban ng tao higit sa anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan nagmumukha ding pandesal, maniwala ka."
13. "Minsan kahit ikaw ang nakaschedule, kailangan mo pa rin maghintay, kasi hindi ikaw ang priority."
14. "Mahirap pumapel sa buhay ng tao. Lalo na kung hindi ikaw yung bida sa script na pinili nya."
15. "Alam mo ba kung gaano kalayo ang pagitan ng dalawang tao pag nagtalikuran na sila?
Kailangan mong libutin ang buong mundo para lang makaharap ulit ang taong tinalikuran mo."
16. “Mas mabuting mabigo sa paggawa ng isang bagay kesa magtagumpay sa paggawa ng wala.â€
17. “Hindi lahat ng kaya mong intindihin ay katotohan,
at hindi lahat ng hindi mo kayang intindihin ay kasinungalingan.â€
18. "Kung nagmahal ka ng taong di dapat at nasaktan ka, wag mong sisihin ang puso mo. Tumitibok lng yan para mag-supply ng dugo sa katawan mo.
Ngayon, kung magaling ka sa anatomy at ang sisisihin mo naman ay ang hypothalamus mo na kumokontrol ng emotions mo, mali ka pa rin! Bakit?
Utang na loob! Wag mong isisi sa body organs mo ang mga sama ng loob mo sa buhay!
Tandaan mo: magiging masaya ka lang kung matututo kang tanggapin na hindi ang puso, utak, atay o bituka mo ang may kasalanan sa lahat ng nangyari sayo,
kundi IKAW mismo!"
I WISH YOU ENOUGH
Recently I overheard a mother and daughter in their last moments together at the airport. They had announced the departure. Standing near the security gate, they hugged and the mother said, 'I love you and I wish you enough'.
The daughter replied, 'Mom, our life together has been more than enough. Your love is all I ever needed. I wish you enough, too, Mom'.
They kissed and the daughter left. The mother walked over to the window where I was seated. Standing there I could see she wanted and needed to cry. I tried not to intrude on her privacy but she welcomed me in by asking, 'Did you ever say good-bye to someone knowing it would be forever?'
'Yes, I have,' I replied. 'Forgive me for asking, but why is this forever good-bye?'
'I am old and she lives so far away. I have challenges ahead and the reality is - the next trip back will be for my funeral,' she said..
'When you were saying good-bye, I heard you say, 'I wish you enough'. May I ask what that means? '.
She began to smile. 'That's a wish that has been handed down from other generations. My parents used to say it to everyone'. She paused a moment and looked up as if trying to remember it in detail and she smiled even more. 'When we said, 'I wish you enough', we want the other person to have a life filled with just enough good things to sustain them'. Then turning toward me, she shared the following as if she were reciting it from memory.
I wish you enough sun to keep your attitude bright no matter how gray the day may appear.
I wish you enough rain to appreciate the sun even more.
I wish you enough happiness to keep your spirit alive and everlasting.
I wish you enough pain so that even the smallest of joys in life may appear bigger.
I wish you enough gain to satisfy your wanting.
I wish you enough loss to appreciate all that you possess .
I wish you enough hellos to get you through the final good-bye.
She then began to cry and walked away.
They say it takes a minute to find a special person, an hour to appreciate them, a day to love them but then an entire life to forget them.
* Only if you wish send this to the people you will never forget. If you don't send it to anyone it may mean that you are in such a hurry that you have forgotten your friends.
TAKE TIME TO LIVE.....
To all my friends and loved ones,
I WISH YOU ENOUGH
The daughter replied, 'Mom, our life together has been more than enough. Your love is all I ever needed. I wish you enough, too, Mom'.
They kissed and the daughter left. The mother walked over to the window where I was seated. Standing there I could see she wanted and needed to cry. I tried not to intrude on her privacy but she welcomed me in by asking, 'Did you ever say good-bye to someone knowing it would be forever?'
'Yes, I have,' I replied. 'Forgive me for asking, but why is this forever good-bye?'
'I am old and she lives so far away. I have challenges ahead and the reality is - the next trip back will be for my funeral,' she said..
'When you were saying good-bye, I heard you say, 'I wish you enough'. May I ask what that means? '.
She began to smile. 'That's a wish that has been handed down from other generations. My parents used to say it to everyone'. She paused a moment and looked up as if trying to remember it in detail and she smiled even more. 'When we said, 'I wish you enough', we want the other person to have a life filled with just enough good things to sustain them'. Then turning toward me, she shared the following as if she were reciting it from memory.
I wish you enough sun to keep your attitude bright no matter how gray the day may appear.
I wish you enough rain to appreciate the sun even more.
I wish you enough happiness to keep your spirit alive and everlasting.
I wish you enough pain so that even the smallest of joys in life may appear bigger.
I wish you enough gain to satisfy your wanting.
I wish you enough loss to appreciate all that you possess .
I wish you enough hellos to get you through the final good-bye.
She then began to cry and walked away.
They say it takes a minute to find a special person, an hour to appreciate them, a day to love them but then an entire life to forget them.
* Only if you wish send this to the people you will never forget. If you don't send it to anyone it may mean that you are in such a hurry that you have forgotten your friends.
TAKE TIME TO LIVE.....
To all my friends and loved ones,
I WISH YOU ENOUGH
Subscribe to:
Posts (Atom)